003-12

Er siegäd nöd immer
Er gwünnt nöd wägäm Ruuhm
Er schtaaht äifach da
wänn d Wält singt und schwingt

Nöd jedi Wahrheit
chunnt mit grossäm Liächt
Mängi stönd nur schtill
bis öpper si dänn gseeht

Nöd jedi Schtimm
wo hell töön isch wahr
Nöd jedäs Wort
wo warm chunnt isch au klaar

Dä Gäischt vo dä Wahrheit
fürchtät kei Truurigkeit
Er bliibt und er wartäd
er gaaht nöd furt

Er gwünnt nöd dä Ruum
Er bruucht's au nöd
Er bliibt äifach da
bis s Liächt doch no chunnt

Anderi reded ä Spraach
wo d Wält guät kännt
Si antwortet dänn schnäll
und si klatschäd all

Aber d Wahrheit isch langsamer
Si bätlet nöd
Si schmeichlet niämädäm
um däfür dänn ghört z wärdä

Wär s weiss, wird's wüssä
Wär s ghört, wird's ghörä

Dä Gäischt vo dä Wahrheit
fürchtät kei Truurigkeit
Er bliibt und er wartät
er gaaht nöd furt

Er gwünnt nöd dä Ruum
Er bruucht's au nöd
Er bliibt eifach da
bis s Liächt doch no chunnt

Nöd jedäs Ohr
chann s ghörä
Nöd jedäs Herz
chehrt dänn au um

Und trotzdem
d Wahrheit bliibt d Wahrheit

Dä Gäischt vo dä Wahrheit
fürchtät kei Truurigkeit
Er bliibt und er wartät
er gaaht nöd furt

Er gwünnt nöd dä Ruum
Er bruucht's au nöd
Er bliibt äifach da
bis s Liächt doch no chunnt

Wär s weiss, wird's wüssä
Wär s ghört, wird's ghörä