042-05

Ego iter meum ambulavi
Οὐ δι’ ἀλλοτρίας ὕλας, ἀλλὰ διὰ τῆς ἐμῆς ζωῆς
Per omnes anfractūs, fracturas et silentia mea
Tunc sedi
Non ad rivum pulchrum, sed ad locum quotidianum
Ventus per comam meam transiit
Nesciebam unde veniret, nec quo iret
Sed omnia iam viderat
Paleas disperserat et arbores probaverat
Aqua fluxit praeter me
Unde venit?
Num antea molam moverat?
An in lacum defluebat, qui omnia recipit?
Et subito librum antiquum in manibus tenebam
Et tunc primum non verba iudicum audivi
Sed aliud quid

Μακάριος ἀνήρ
Qui non abiit in consilio impiorum
Οὐκ ἐπορεύθη ἐν ὁδῷ ἁμαρτωλῶν

Sed in lege Domini voluntas eius
Καὶ ἐν τῷ νόμῳ αὐτοῦ μελετᾷ ἡμέρας καὶ νυκτός

Et erit tamquam lignum plantatum secus decursus aquarum
Ὃς τὸν καρπὸν αὐτοῦ δώσει ἐν καιρῷ αὐτοῦ

Non sic impii
Ἀλλ’ ὡς ὁ χνοῦς, ὃν ἐκρίπτει ὁ ἄνεμος

Quoniam Dominus novit viam iustorum
Ἡ δὲ ὁδὸς ἀσεβῶν ἀπολεῖται

Wohl dem Menschen, der nicht dem Rat derer folgt, die Gott verachten
Qui non sedit in cathedra pestilentiae
Quam viam ego ambulo hodie?

Hic textus habet tacitum fundamentum – Sela
Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος
Der unsichtbare Grund, die stille Voraussetzung
Der Psalm setzt voraus, dass es einen Gott gibt
Qui duas vias novit et discernit
Nicht als simplen Richter
Sondern als den, der die tiefere Wirklichkeit sieht
Was verwurzelt ist und was verweht

Et tamen manet veritas quieta
Quod sine radice est, non sustinet tempestatem

Non dicit: Esto bonus et bene tibi erit
Sed aliquid profundius
Est ordo
Est via quae vitam dat
Et in tua manu est, quam eligis
Quotidie